نازا نشان می‌دهد که چگونه ارتش اسرائیل با استفاده از سیستم‌های هوش مصنوعی توانست در غزه به طور گسترده کشتار کند.

یکی از سربازان مصاحبه‌شونده در مستند «نازا» (NAZA) درباره کشتار جمعی فلسطینی‌ها در غزه توسط ارتش اسرائیل با استفاده از سیستم‌های هوش مصنوعی می‌گوید: «مسئله کمیت بود، نه کیفیت.» در این مستند که فردا در ده‌ها کشور به نمایش در می‌آید، ۲۴ افسر و سرباز درگیر در کار اطلاعاتی شرح می‌دهند که چگونه ارتش توانست غزه را در مدت کوتاهی نابود کند. یووال آبراهام، فیلمساز اسرائیلی راشل زور و سربازان را شب‌ها بر پشت‌بام‌های تل‌آویو مصاحبه کردند، به طوری که گویندگان قابل شناسایی نبودند و می‌توانستند آزادانه درباره نقش خود در جنگ از فاصله دور صحبت کنند. نَزا (NAZA)، مخفف کلمه عبری نِزِک آگاوی (nezek agavi)، به معنای خسارت جانبی است. این اصطلاح برای اشاره به تعداد تلفات غیرنظامیان استفاده می‌شد. آنها را مردم نمی‌خواندند، بلکه نزا (naza) می‌نامیدند. پس از حمله تروریستی حماس در ۷ اکتبر، درخواست برای انتقام در اسرائیل قوی بود. غزه به «کارخانه‌ای» تبدیل شد که در آن بمباران «به‌طور مؤثر» انجام می‌شد. اینکه چه تعداد غیرنظامی کشته می‌شدند «مسئله‌ای نبود». یکی از افشاگران می‌گوید: «این ایده که هیچ‌کس بی‌گناه نیست، در ارتش گسترش یافت. ناگهان، ما داشتیم کل ساختمان‌ها را منفجر می‌کردیم.» حتی قبل از انتشار، این مستند خشم گسترده‌ای را در اسرائیل برانگیخت، جایی که انتقاد از ارتش تحمل نمی‌شود. سازندگان فیلم در جشنواره فیلم ونیز با تشویق ایستاده حضار مواجه شدند. ۲۵ دقیقه، طولانی‌ترین تشویق تا کنون، و جایزه هیئت داوران را به خانه برد. در سرزمین مادری خود، آنها به عنوان خائن شناخته می‌شوند؛ ابراهیم و سزور در خفا هستند. شهادت‌ها تا حد زیادی از طریق انتشارات ابراهیم در مجله +۹۷۲ از قبل شناخته شده بودند. در آن فاش شد که فلسطینی‌ها در درجه اول در خانه و در حضور خانواده‌هایشان بمباران شده‌اند. تا صدها غیرنظامی می‌توانند به خاطر یک عضو برجسته حماس کشته شوند. هیچ تمایزی بین بزرگسالان و کودکان قائل نشده بودند. روزنامه‌نگاران فلسطینی به طور گسترده در این مورد گزارش داده‌اند. توصیفات دقیق سربازان، این مستند را ترسناک می‌کند. برای مثال، یکی از مصاحبه‌شوندگان تعریف می‌کند که چگونه تک‌تیراندازها به فلسطینی‌های غیرمسلح که برای توزیع غذا از خط خارج می‌شدند، شلیک می‌کردند. «آنها به صورتشان افتادند. اجساد روی هم انباشته شد.» یکی دیگر تعریف می‌کند که چطور همکارانش فیلم دوربین‌ها را تماشا می‌کردند که اجساد توسط سگ‌ها خورده می‌شدند. غزه به دلیل نظارت گسترده ارتش می‌توانست در مدت کوتاهی به صورت دسته جمعی بمباران شود. سربازان با هک کردن و استراق سمع تلفن‌ها به اتاق نشیمن خانواده‌ها حمله می‌کردند و به ساکنان اجازه می‌دادند که شناسایی شوند. یکی از افشاگران شهادت می‌دهد: «من آخرین لحظات زندگی کسی را شنیدم.» او از تلویزیون شنید که روشن شد، مکالمه‌ای، نوزادی گریان. سپس چراغ سبز برای بمباران نشان داده شد. تخریب باید هر چه سریع‌تر اتفاق می‌افتاد، «قبل از اینکه مشروعیت بین‌المللی خود را از دست بدهیم». پس از بیرون رانده شدن گسترده فلسطینی‌ها، ارتش با منفجر کردن و سوزاندن خانه‌ها، منطقه را نوار به نوار ویران کرد. این کار برای غیرقابل سکونت کردن غزه و اطمینان از این بود که فلسطینی‌ها هرگز به خانه‌هایشان باز نخواهند گشت. «ما تاریخ داریم» یکی از افشاگران می‌گوید: «از بین رفته‌اند». با این وجود، برخی از سربازان از کاری که انجام داده‌اند احساس غرور می‌کنند. انجام یک ماموریت با تیم حس خوبی به آنها می‌داد. درست مثل یک بازی ویدیویی بود. برخی دیگر می‌گویند که آنها صرفاً یک «چرخ‌دنده» در یک سیستم بزرگ هستند، یا می‌گویند که به دلیل «نقش فنی» خود به عنوان یک تحلیلگر، هیچ مسئولیتی احساس نمی‌کنند. «اگر من این کار را نمی‌کردم، کس دیگری این کار را می‌کرد.» همچنین شک و تردید و پشیمانی وجود دارد. یکی از سربازان از خود می‌پرسد که چرا هیچ‌کس علیه سیستمی که در آن ارتش غیرنظامیان را به صورت دسته‌جمعی می‌کشد، قیام نمی‌کند. یکی از آنها می‌گوید: «من تعجب می‌کردم که آلمانی‌ها چگونه می‌توانند با خودشان زندگی کنند. اما حالا می‌فهمم. من هنوز نازی‌ها را بد می‌دانم. اما پس من که هستم؟» او از خود می‌پرسد. وقتی از او پرسیده می‌شود که آیا در غزه نسل‌کشی وجود دارد، او با قاطعیت پاسخ می‌دهد بله. ارتش اسرائیل ادعاهای مربوط به نظامی. وزیر فرهنگ اعلام کرد که اقداماتی برای لغو شهروندی «کارگردانان نفرت‌انگیز» انجام خواهد شد. نخست وزیر نتانیاهو با عصبانیت واکنش نشان داد و قول داد که «با فیلمسازان برخورد سختی خواهد کرد». فعالان راست افراطی در مقابل خانه راشل سزور تجمع کردند و خواستار اعدام او شدند. این مستند فردا در ده‌ها کشور به نمایش در می‌آید؛ همچنین می‌توان آن را در سینماهای هلند تماشا کرد. در خود اسرائیل می‌شود